Prawo Cywilne: pozasądowe rozwiązywanie sporów konsumenckich–zakres podmiotowy i przedmiotowy ustawy

Pozasądowe rozwiązywanie sporów konsumenckich – zakres podmiotowy i przedmiotowy ustawy

 

 

Wstęp

 

Uchwalona w dniu 23 września 2016 r. Ustawa o pozasądowym rozwiązywaniu sporów konsumenckich stanowi wdrożenie do polskiego porządku prawnego przepisów Dyrektywy ADR, a dokładniej dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/11/UE z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie alternatywnych metod rozstrzygania sporów konsumenckich oraz zmiany rozporządzenia (WE) nr 2006/2004 i dyrektywy 2009/22/WE oraz Rozporządzenia ODR – rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 524/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie internetowego systemu rozstrzygania sporów konsumenckich oraz zmiany rozporządzenia (WE) nr 2006/2004 i dyrektywy 2009/22/WE.

 

Zakres podmiotowy

 

Nowe uregulowania prawne znajdą zastosowanie zgodnie z art. 4 omawianej ustawy w sprawach rozstrzygania sporów konsumenckich między konsumentem mającym miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej lub innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, a przedsiębiorcą mającym siedzibę na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.

 

Za siedzibę przedsiębiorcy w rozumieniu przepisów ustawy:

- w przypadku osoby fizycznej uznaje się miejsce wykonywania działalności gospodarczej,

- w przypadku osób prawnych lub jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej , której ustawa przyznaje zdolność prawną – siedziba organu zarządzającego lub miejsce wykonywania działalności w szczególności miejsce w którym znajduje się oddział lub zakład

 

Definicja konsumenta i przedsiębiorcy uregulowana została poprzez odesłanie – odpowiednio do art. 221 kodeksu cywilnego w przypadku konsumenta oraz art. 431 kodeksu cywilnego dla przedsiębiorcy.

 

Zakres przedmiotowy

 

Jak sama nazwa wskazuje, ustawa znajdzie zastosowanie do sporów konsumenckich poprzez które zgodnie z definicją art. 2 Ustawy należy rozumieć spór między konsumentem a przedsiębiorcą wynikający z zawartej z konsumentem umowy, przy czym ustawa rozróżnia spór krajowy i spór transgraniczny. Sporem krajowym jest spór w którym w chwili złożenia konsumentowi oferty, bądź jej przyjęcia przez konsumenta przedsiębiorca miał on miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, zaś sporem transgranicznym jest spór w którym konsument w chwili przyjęcia lub złożenia oferty przedsiębiorcy miał miejsce zamieszkania na terytorium innego Państwa Członkowskiego UE, niż Rzeczpospolita Polska.

 

Z zakresu obowiązywania ustawy wyłączono następujące kategorie sporów (zgodnie z art. 5 Ustawy)

  1. Postępowania, w których spory są rozstrzygane przez osoby zatrudnione lub wynagradzane wyłącznie przez przedsiębiorcę, z którym spór jest toczony;

  2. Postępowania reklamacyjne, rozpatrywania skarg konsumentów przez przedsiębiorcę, a także bezpośrednich negocjacji między konsumentem a przedsiębiorcą;

  3. działania podejmowanych przez sąd w celu rozstrzygnięcia sporu w toku postępowania sądowego;

  4. pozasądowe rozwiązywanie sporów między przedsiębiorcami;

  5. sporów:

    1. dotyczących usług niemających charakteru gospodarczego, świadczonych w interesie ogólnym,

    2. wynikających z umów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (dotyczących usług zdrowotnych świadczonych przez pracowników służby zdrowia pacjentom w celu oceny, utrzymania lub poprawy ich stanu zdrowia, łącznie z przepisywaniem, wydawaniem i udostępnianiem produktów leczniczych oraz wyrobów medycznych, bez względu na to, czy są one oferowane za pośrednictwem placówek opieki zdrowotnej)

    3. wynikających z umów, których przedmiotem są usługi edukacyjne lub usługi w zakresie kształcenia ustawicznego świadczone przez publiczne szkoły lub placówki oraz publiczne szkoły wyższe.

Zaufali nam m.in.:
© Tomasz Madejczyk Kancelaria prawna Bełchatów
design: iNTERCODE